(Hètz clic ena imatge entà pòder veir eth vidèo.)
Era fin deth cors ja a arribat.
Ja ac sabem que non a estat fàcil, mès vam a dedicar eth temps non pas ac causes negatiues se non a tot çò qu’era experiéncia mos a auut d’ensenhar.
Auem sautat obstacles qu’an estat en camin; a còps amassa, a còps d’un en un, a còps queiguent-mos e tornant-mos a lheuar, a còps sautant damb pro distància… Coma sigue mès les auem sautat, per aquerò èm aciu.
Auem arrit e plorat dejós de masquetes de spidermans, d’ahragues, de princeses, de dracs, blues, blanques o de colors.. Siguessen quines siguessen, en tot moment mos deishauen veir era esséncia deth moment: era uelhada transparent d’un petit o d’ua petita que dèishe veir era sua valentia, era d’un adolescent que viu era injustícia d’un moment panat dera sua vida, era d’un adult que sage de véncer ara pòur de non saber per a on tirar, ara inseguretat dera situacion, de non saber qué passarà. E qu’artenh véncer-la tanben, per aquerò ètz aciu.
Auem patit era distància des nòsti, era demana d’un punet o d’ua abraçada desapareishuda per moments, deuant deth besonh emocionau de sénter-mos, de tocar-mos, de notar era nòsta essencia personau, era pecularietat de cadun, era identificacion des nòstes arraïtz familiares. Mès açò mos a hèt mès fòrti, mès de besonh que jamés des nòsti, mès conscients dera importancia de relativizar quinsevolh pegaria deth dia a dia que mos enfrente as uns damb es auti.
Deishatz ara qu’er ostiu vos apròpe as vòsti, arritz e transmetetz es vòsti sentiments sense que queden amagadi darrèr d’arren
Sequitz estant valents e valentes es mès petitonhs dera casa, recuperatz aquera part panada dera vòsta vida e vencetz nauamens as pòurs.
Inicièrem eth cors damb un arcolant damb ua promesa de futur: tot anarà ben. Ara l’acabam damb era promesa cumplida: tot a anat ben.
Passatz bon ostiu e en seteme mos retrobam ena nòsta escòla, ena vòsta escòla.
