{"id":895,"date":"2018-03-17T21:20:23","date_gmt":"2018-03-17T20:20:23","guid":{"rendered":"http:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/?p=895"},"modified":"2018-03-17T21:20:23","modified_gmt":"2018-03-17T20:20:23","slug":"lestela-ribe-obte-un-primer-premi-sambori-omnium-demarcacio","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/general\/lestela-ribe-obte-un-primer-premi-sambori-omnium-demarcacio\/","title":{"rendered":"L\u2019Estela Rib\u00e9 obt\u00e9 un primer Premi Sambori \u00d2mnium Demarcaci\u00f3"},"content":{"rendered":"<p>L\u2019Estela Rib\u00e9 Vidal \u00e9s una alumna de 4t d\u2019ESO de l\u2019Institut Mart\u00ed l\u2019Hum\u00e0 que acaba de guanyar el primer guard\u00f3 del 12\u00e8 Premi Sambori \u00d2mnium 2018 amb la narraci\u00f3 titulada <em>Brodat en un llim de pols<\/em>.<\/p>\n<p>L\u2019acte de lliurament de premis va tenir lloc el dissabte 17 de mar\u00e7 a l\u2019Auditori Josep Carreras de Vila-seca. L\u2019Estela hi participava en la categoria de 3r i 4t d\u2019ESO amb una narraci\u00f3 que ha merescut elogis per part del jurat per la seva capacitat de transmetre sensacions i suggerir imatges.<\/p>\n<p>Amb aquest primer Premi Sambori \u00d2mnium Demarcaci\u00f3, que representa les comarques de l\u2019Alt Camp, el Baix Camp, la Conca de Barber\u00e0, el Priorat i el Tarragon\u00e8s,\u00a0 ara l\u2019Estela t\u00e9 opcions de participar en el Premi Sambori \u00d2mnium Catalunya, els resultats del qual se sabran durant la segona quinzena del mes de maig en el marc d\u2019El Tinter de les Lletres Catalanes 2018. Li desitgem molta sort.<\/p>\n<p>A continuaci\u00f3, podeu llegir l\u2019entrevista que hem fet a la jove autora en el moment de la recollida del premi.<\/p>\n<p><strong>Estela, ets una escriptora i una jove promesa. Qu\u00e8 representa escriure, per a tu?<\/strong><\/p>\n<p>Primer de tot, gr\u00e0cies. La veritat \u00e9s que mai ning\u00fa m\u2019havia fet aquesta pregunta, per\u00f2 suposo que la resposta seria donar vida a personatges. En el meu cas, acostumen a ser sempre dos. I simplement agafo un moment que ambdues vides han viscut, o viuen, i el faig gran.<\/p>\n<p><strong>Tenim ent\u00e8s que les 18 obres premiades amb el\u00a0 Premi Sambori \u00d2mnium Demarcaci\u00f3 han estat seleccionades d\u2019entre un total de m\u00e9s de 3.000 participants. Qu\u00e8 implica guanyar un premi d\u2019aquesta categoria?<\/strong><\/p>\n<p>He de confessar que acostumo\u00a0 a treure import\u00e0ncia de la magnitud dels concursos en qu\u00e8 participo. Per\u00f2 estic contenta, no puc negar-ho. M\u2019agrada el que vaig escriure, i aix\u00f2 \u00e9s crucial. I el fet que un jurat com el del Premi Sambori hagi valorat la meva narraci\u00f3 tan positivament nom\u00e9s pot causar-me satisfacci\u00f3.<\/p>\n<p><strong>Qu\u00e8 trobarem en la teva narraci\u00f3?<\/strong><\/p>\n<p>La hist\u00f2ria comen\u00e7a amb ganes de venjan\u00e7a. I ho fa removent-te les entranyes amb l\u2019emoci\u00f3 d\u2019una primera cita i la por d\u2019una primera vegada. Per\u00f2 els dos cossos protagonistes, un m\u00e9s que l\u2019altre, es troben amb una cosa que no esperen, i \u00e9s que <em>les p\u00e8rdues tamb\u00e9 poden ser guanys<\/em>.<\/p>\n<p><strong>Com descriuries el teu estil?<\/strong><\/p>\n<p>Fa relativament poc que vaig reflexionar per primera vegada sobre com era all\u00f2 que escrivia. Hi ha una cosa que \u00e9s fonamental en els meus escrits, i s\u00f3n les met\u00e0fores. O sigui que el primer adjectiu seria metaf\u00f2ric. El segon crec que podria ser primat, ja que escric sobre coses tan primitives com l\u2019instint animal, la viol\u00e8ncia, la venjan\u00e7a, l\u2019amor&#8230; M\u2019agrada escriure detalls amagats entre met\u00e0fores, i que qui ho llegeixi pugui transportar-ho i sentir-ho a la seva pr\u00f2pia vida de la manera que sigui.<\/p>\n<p><strong>\u00a0<\/strong><strong>T\u2019agrada llegir?<\/strong><\/p>\n<p>S\u00ed, molt. Per\u00f2 pocs llibres realment m\u2019agraden. Potser per aix\u00f2 el fet de llegir em va a \u00e8poques. Nom\u00e9s gaudeixo de la lectura quan necessito llegir, evadir-me. Sovint he estat mesos sense llegir, i, de fet, ara mateix tinc m\u00e9s llibres comen\u00e7ats que no pas acabats.<\/p>\n<p><strong>Un escriptor\/a que t\u2019agradi.<\/strong><\/p>\n<p>Albert Espinosa va captivar-me ara ja deu fer un parell o tres d\u2019anys.<\/p>\n<p>Margarida Aritzeta em t\u00e9 ben atrapada amb <em>La filla esborrada<\/em>.<\/p>\n<p><strong>Qu\u00e8 s\u00f3n les paraules?<\/strong><\/p>\n<p>Sovint he pensat que estaven sobrevalorades. De fet, tothom coneix la t\u00edpica frase que diu que <em>una imatge val m\u00e9s que mil paraules<\/em>, per\u00f2 aquesta mateixa cita no ens explica que moltes vegades aquestes estan formades per paraules no verbalitzades, per\u00f2 dites en la mateixa imatge. Crec que la imatge, en aquest cas, \u00e9s la versi\u00f3 covarda de les paraules. El que mai he arribat a concloure \u00e9s si les paraules tenen vida per si mateixes o som nosaltres que els la proporcionem. I, pensant-ho b\u00e9, si contemplem vida en les paraules, no podem oblidar-nos de la mort. Les matem quan no les deixem sortir?<\/p>\n<p>Acabo d\u2019arribar a la conclusi\u00f3 que les paraules creen. Que s\u00f3n emoci\u00f3, indifer\u00e8ncia, que s\u00f3n.<\/p>\n<p><strong>Qu\u00e8 \u00e9s per a tu la literatura?<\/strong><\/p>\n<p>\u00c9s art. I portes obertes. Quan llegeixes, com quan gaudeixes de la m\u00fasica, la fotografia, la pintura, o qualsevol altre art, est\u00e0s entrant en un m\u00f3n de base fict\u00edcia o real que alg\u00fa ha creat amb portes i finestres obertes. I \u00e9s curi\u00f3s com ens obrim tant a peus aliens, per\u00f2 quan es tracta de mans, quan es tracta de quedar-se, aleshores ja no som amants del vent i la llum.<\/p>\n<p><strong>Qu\u00e8 representa per a tu<em> Brodat en un llim de pols<\/em>.<\/strong><\/p>\n<p>\u00c9s, crec, la narraci\u00f3 que m\u00e9s m\u2019agrada de les que he escrit. Potser \u00e9s tamb\u00e9 perqu\u00e8 \u00e9s l\u2019\u00faltima hist\u00f2ria que he creat. \u00c9s, com he dit anteriorment, venjan\u00e7a, i depend\u00e8ncia, condemna, foc, i un foc amb portes que s\u2019obren i es tanquen amb brutalitat, sense saber que, a cada cop de porta, l\u2019aire que es crea alimenta la flama que, alhora, acaba amb la seva pr\u00f2pia porta.<\/p>\n<p><em>Brodat en un llim de pols<\/em>, \u00e9s un: <em>i tornar a comen\u00e7ar<\/em>.<\/p>\n<p><strong>Un desig per al teu futur.<\/strong><\/p>\n<p>Ser feli\u00e7. I vida, molta vida. (I, ja que hi som, algun dia de m\u00e9s de 24 hores de tant en tant.)<\/p>\n<p>Et desitgem que els teus desitjos es compleixin i et demanem que continu\u00efs escrivint per despertar inquietuds.<\/p>\n<p>Per als que us agrada llegir, a continuaci\u00f3 teniu la narraci\u00f3 de l\u2019Estela, <a href=\"http:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-content\/uploads\/usu239\/2018\/03\/Brodat-en-un-llim-de-pols.pdf\" target=\"_blank\" rel=\"noopener noreferrer\"><strong><em>Brodat en un llim de pols<\/em><\/strong><\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>L\u2019Estela Rib\u00e9 Vidal \u00e9s una alumna de 4t d\u2019ESO de l\u2019Institut Mart\u00ed l\u2019Hum\u00e0 que acaba de guanyar el primer guard\u00f3 del 12\u00e8 Premi Sambori \u00d2mnium 2018 amb la narraci\u00f3 titulada Brodat en un llim de pols. L\u2019acte de lliurament de premis va tenir lloc el dissabte 17 de mar\u00e7 a l\u2019Auditori Josep Carreras de Vila-seca. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","theme-transparent-header-meta":"","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"default","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"categories":[3,1,29],"tags":[],"class_list":["post-895","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-eso","category-general","category-portada"],"post_mailing_queue_ids":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/895","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=895"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/895\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":898,"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/895\/revisions\/898"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=895"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=895"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/agora.xtec.cat\/iesmartilhuma\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=895"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}